چه باید بکنیم در ابتلائات ( بلاها و گرفتاریها ) داخلیه و خارجیه ؟! چه کار کردیم که به این چیزها مبتلا شدیم ؟!
فکر این را باید بکنیم ،‌ چه کار کردیم که مانده ایم بی سرپرست ؟!
اشکال در این است که خودمان را اصلاح نمی کردیم و نکردیم و نخواهیم کرد .
حاضر نیستیم خودمان را اصلاح کنیم ، اگر ما خودمان را اصلاح می کردیم به این بلاها مبتلا نمی شدیم .
(‌امام علی علیه السلام ) فرمود نگویم به شما «‌ألا أخبرکم بدائکم و دوائکم ؟! دائکم ذنوب و دوائکم استغفار !‌» ( آیآ به شما خبر دهم به مرض و دوای‌ شما ؟!‌، درد شما گناهان است و دوای شما استغفار و طلب آمرزش است .)
ما می خواهیم هرچه دلمان می خواهد بکنیم ،‌امّا نه دیگران حق ّ‌ندارند به ما اسائه ( بدی ) بکنند !
ما به خودمون به نزدیکانمون و دوستانمون هرچه می خواهیم ،‌ بکنیم امّا دیگران حقّ ندارند ! دشمنانمان حقّ ندارند بکنند !
ما اگر خودمان را درست کنیم خدا «کافی» است خدا «هادی» است ! ما خودمان را نمی خواهیم درست کنیم امّا از کسی هم نمی خواهیم آزار ببینیم .
بابا ! آنها که قدرشان آزار است جز این است که یک کافی ( کفایت کننده ) یا حافظ (‌حفظ کننده ) جلوگیری کند ؟!‌
ما اگر خودمان به راه بودیم و در راه می رفتیم ، کی امیرالمومنین ( علیه السلام ) را می کشت ؟! کی حسین بن علی ( علیه السلام ) را می کشت ؟! کی اینی که حالا هست هزار سال مغلول الیدینش ( دست بسته ) کرد ؟!
ما خودمان حاضر نیستیم خودمان را اصلاح کنیم ! اگر خودمان را اصلاح کنیم به تدریج همه بشر اصلاح می شود .
ما می خواهیم اگر دلمان می خواهد خودمان به همه دروغ بگوییم ! امّا دیگران ؟ نه ! حقّ ندارند با ما دروغ بگویند !
ما ایذا بکنیم دوستانمان را امّا نه ! بدها حقّ ندارند !!!

http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/nekaheyya.htm

http://www.aparat.com/v/Zfndh

یک چیز هست که خدا به همه داده و لی همه می گویند نداریم؛ و آن رزق و روزی است. و یک چیز هم هست که خدا به همه نداده و لی همه می گویند ما آن را داریم؛ و آن عقل است!

اما همین افراد تا مجبور نشن، از غذای رستورانِ بین راهی غذا نمی خورند!
با خودشان غذا بر می دارند یا حتی حاضرند گرسنگی بکشند و به بیستکویتی اکتفا کنند.
یکی نیست به اینا بگه: مگه این رستوران ها رستوران جمهوری اسلامی نیست؟
مگه وزارت بهداشت بر کیفیت غذاهای رستورانها نظارت نداره؟
مگه هر از چند گاهی برای ارزیابیِ رستورانها بازرس نمی فرسته؟
مگه پزشک و متخصّص تغذیه توی شورای نظارت بر کیفیت رستورانها نیست؟
پس چرا در مورد این گونه غذاها احتیاط می کنید و تا مجبور نشید لب بهش نمی زنید؟
جوابی ندارن بدن!
ولی من می دونم جواب این سؤال ها چیه.
جوابش اینه که ما به بدن و جسم و غذای مادی بیشتر اهمیت می دیم تا روح و قلب و غذای معنوی!
برای گناه کردن دنبال بهانه می گردیم ولی در امور دنیایی مو را از ماست می کشیم!
چه زیبا گفته اون شاعر که گفته:

بهر دنیا موشکافی ای شَقی!

بهر عُقبا، کُند ذهن و احمقی!

مدحِ علیّ و آل علی، بر زبانِ ماست

اصلاً زبان برای همین در دهانِ ماست

در این کتاب، از این مرحوم نقل شده که می فرمود:

در نزدیکی منزل ما زن بدکاره ای بود که هر شب را تا نیمه در این بزم و آن بزم مشغول به عیّاشی و فساد بود و این گونه عمر را می گذراند. امّا یک صفت بسیار عجیب داشت که باعث حیرت همگان شده بود. ویژگی مهمش این بود که نیمه های شب که از عشرتکده به خانه می آمد، غسلی می کرد و سجّاده ای می انداخت و دو رکعت نماز می خواند! وقتی از او پرسیدند: این کارت دیگر چه معنا و مفهومی دارد؟ پاسخ می داد: این راهِ آشتی با خداوند است. این کار را برای آن می کنم که اگر روزی خواستم با او آشتی کنم، روی برگشت را داشته باشم. پس از مدّتی یکی از بازاری ها عاشق او شد و او را با خود به مکه برد و همان جا توبه اش داد و آن زن تبدیل به یکی از عابده های دوران شد.

http://upload.tehran98.com/img1/0mqv1un4s0dgzqdjion.jpg