ادامه بحث شلوار لی
من یکبار فکر میکردم که فلسفه ی این کفش و هدف سازندگان و پوشندگان آن چه میتواند باشد ؟ احتمالی به ذهنم آمد که آن را به قضاوت شما میسپارم : زنانی که علاقه زیادی به خودنمایی و جلب توجه دیگران مخصوصا جنس مخالف دارند ، وقتی میخواهند از خانه بیرون بروند ، آرایش میکنند ، عطرمیزنند و . . . تا چشمها را به سمت خود جلب کنند . خب این زنها با یک مشکل هم مواجهند و آن اینست که : گاهی که از کنار مردی رد میشوند ، آن مرد از حضور این زن غافل است و سرش به کار خودش مشغول است یا حواسش جایی دیگر است یا رویش آنطرف است . اینجا این زن چه کند !؟ چگونه حضور خود را به این مرد اعلام کند؟ چگونه به او بفهماند که : به من نگاه کن و از زیبایی من بهره ببر . نمیتواند که داد بزند : آهای مرد ، حواست کجاست ؟ به من نگاه کن . الآنه که رد بشم و تو از جمالم بی بهره بمانی ! پس باید چه کار کند ؟ به نظر من برای رسیدن به همین هدف بود که زنان ساخت کفش طق طقی را به سازندگان کفش سفارش دادند . اینجوری دیگه زن از دهها متر دورتر با صدای کفش خود ، آمدنش را به مردها اعلام میکند تا حتّی اگر مردی در اتاق خانه اش هم نشسته ، سر از پنجره بیرون کند و به این گدای نگاه ، پاسخ مثبت بدهد ! وبه قول یکی از دوستان : ( کفش صدا کن : به من نیگا کن ! ) البته میتوانیم برای رفع این تهمت از زنان ، انگشت این اتهام را به سمت مردان چشم چران بچرخانیم و اینگونه قضیه را تحلیل کنیم که : مردان چون میدیدند گاهی که غافلند یا رویشان آنطرف است یا در اتاق خانه نشسته اند ، از چند تا مورد قابل چشم چرانی ، محروم میشوند ، این نوع کفش را اختراع کردند که حتی یک زن هم از دید آنها قسر در نرود ! به هرحال این اختراع چه ابتکار زنان گدای نگاه باشد یا مردان هرزه و چشم چران ، منظور من از این مثل این است که زنان و دخترانی که اکنون از این نوع کفش استفاده میکنند ، قطعا اکثرشان اصلا چنین مطلبی هم به ذهنشان خطور نمیکند و فقط به خاطر رسم و رسومات یا کلاس گذاشتن یا به قول آقا وحید به خاطر تنوّع ! این کفش را میپوشند ولی چه بخواهند یا بدانند یا نخواهند و ندانند ، آلت دستی شده اند برای مردان چشم چران و ناخواسته آنها را به هدف شهوانی خود رسانده اند . امیدوارم ربط این مثال را با دو پست قبلی دریافت فرموده باشید !