یزید ملعون بعد از شهادت حضرت سیّدالشهدا (ع) احساس پیروزی داشت و از این پیروزی شادمان و سرمست بود. اما این احساس تا کِی طول کشید؟ و خدای متعال کِی او را رسوا نمود؟
شاید تعجب کنید از این که بشنوید، در همان مجلسی که سر مبارک حضرت را جلوی خود گاشته بود به شادیِ غلبه بر دشمن خود، باده می نوشید، رسوایی اش آغاز شد
توجه شما را به قطعه ای از تاریخ که مرحوم سید بن طاووس در کتاب شریف لهوف نقل کرده، جلب می کنم:
از حضرت زين العابدين عليه السّلام روايت شده كه فرمود: هنگامى كه سر مبارک حسين عليه السّلام را نزد يزيد لعنه الله عليه آوردند، او بساط شراب مى‏گستراند و سر مبارك را پيش رويش مى‏نهاد و مي¬گسارى مى‏كرد.
روزى سفير روم كه از اشراف و بزرگان روم بود، در مجلس یزید حاضر شد و با دیدن این صحنه، به يزيد گفت: اى پادشاه عرب، اين سر كيست؟
يزيد گفت: تو را با آن چه كار؟
سفير گفت: چون به نزد پادشاه بازگشتم، او از همه چيز از من پرسش مى‏كند و دوست دارم قصّه ی اين سر و صاحبش را گزارش دهم تا در شادمانى تو شريك باشد.
يزيد: اين سر حسين بن على بن ابى طالب است.
سفير: مادرش كيست؟
يزيد: فاطمه دختر رسول اللَّه.
سفير: تُف بر تو و دين تو، دين من از دين تو بهتر است، چون پدرم از نوادگان و نسل حضرت داود عليه السّلام است، و بين من و داود، پدران زيادى فاصله است، ولی نصارى مرا بزرگ می شمارند و براى تبرّك از خاك قدمم بر مى‏دارند فقط به خاطر این که چرا كه از نوادگان داودم، و شما فرزند دختر پيامبرتان را مى‏كُشيد در حالى كه فاصله ی بين او و پيامبرتان فقط يك مادر است؟!
اين دين شما چه دينى است؟! بعد به يزيد گفت: ماجراى كليساى‏ حافر [ سُم ] را شنيده‏اى؟
يزيد گفت: بگو تا بشنوم.
سفير:  بين عمان و چين دريايى است كه مسافتش شش ماه راه است. در آن دریا هيچ آبادى ای نيست مگر جزیره ای در وسط دريا كه طولش هشتاد فرسخ در عرض هشتاد فرسخ بوده كه بر روی زمين شهرى به این بزرگى نيست و از آن جا كه كافور و ياقوت صادر مى‏گردد و درختانش عود و عنبر است. این شهر در دست مسيحيان است و پادشاهش هم مسيحى است. در آن شهر كليساهاى فراوانى هست، و بزرگترين كليسا، كليساى حافر مى‏باشد. در محراب آن حقه‏اى طلايى آويزان است و در آن، سُمى مى‏باشد كه مى‏گويند سُمِ الاغِ حضرت عيسى است كه بر آن سوار مى‏شده است. اطراف حقّه را با طلا و ديبا آراسته‏اند و در هر سال، جمعيت انبوه نصارى به زيارتش رفته و به دور آن، طواف نموده و آن را بوسيده و در بارگاهش حوائج خود را از خداى تعالى مى‏طلبند.
اين برخورد آن ها با سُمی است که می پندارند سُمِ الاغى است كه پیامبرشان عيسى بر آن سوار مى‏شده و شما فرزند دخت پيامبرتان را مى‏كشيد؟! خدا بركتی در شما و در دين شما قرار نداده است
يزيد گفت: اين نصرانى را بكشيد تا در كشورش ما را رسوا نكند.
مرد نصرانی گفت: آيا واقعاً اراده ی كشتنم را دارى؟
يزيد گفت:آرى.
نصرانى: پس بدان كه ديشب پيامبرتان را در خواب ديدم كه فرمود: اى نصرانى تو اهل بهشتى. من از سخنش به شگفت آمدم که چگونه پیامبر مسلمانان که مرا کافر می دانند، می گوید من از اهل بهشتم؟! و اكنون می گویم: اشهد ان لا اله الّا الله و أنّ محمّدا رسول الله. و آن گاه به سوى رأس حسين پرید و آن را به سينه چسبانيد و شروع ببوسيدن آن كرد تا به شهادت رسيد
متن عربیِ این سند را می توانید در ادامه مطلب مشاهده کنید