دیروز پیش عموم بودم . انتشاراتی داره . تعریف می کرد که یکی از آشنایان که نوجوان هم هست ، اومد پیشم و گفت : پدر و مادرم به فکر زن دادن به من نیستند . من از اینکه در این سنّ کم چنین حرفی می زنه ، تعجب کردم و گفتم : فکر نمی کنی هنوز در شرائط ازدواج نیستی ؟ گفت : به گناه می افتم . گفتم : خب توی کوچه و خیابون به نامحرم نگاه نکن . گفت : آخه حریف شهوتم نمیشم . گفتم : اگه وسط خیابون شاشت بگیره ، همونجا می کشی پایین و می شاشی یا خودت رو نگه می داری ؟! شهوت هم اگه بهش اعتنا نکنی ، فروکش می کنه . آدم نباید اینقدر ضعیف باشه که جلوی شهوتش خودش رو ببازه و خیال کنه حریفش نمیشه
عموم درست می گفت . درسته که ازدواج راهی برای به گناه نیفتادن است . اما فراهم نبودن اسباب و شرائط ازدواج نباید بهانه ای برای توجیه گناه باشد . خداوند در قرآن می فرماید : ( فلیستعفف اللذین لا یستطیعون نکاحا حتی یغنیهم الله من فضله ) یعنی : کسانی که امکان ازدواج ندارند ، عفت پیشه کنند تا خدا آن ها را از فضل خویش بی نیاز سازد
و یکی از مهمترین اسباب کنترل شهوت ، خودداری از تحریک آن است و اولین تحریک با نگاه حرام آغاز می گردد . اگر انسان نگاه و فکر خود را از مناظر شهوت انگیز و افکار آلوده حفظ کند والبته با توکل و استعانت از خداوند ، می تواند به راحتی بر شهوت غلبه کند و عنان آن را در دست بگیرد و گرنه اگر بخواهد آن را یله و رها بگذارد ، بعد از ازدواج هم دست از سر او بر نمی دارد و می شود مثل خیلی از متأهل ها که با وجود داشتن همسر و امکان إرضاء شهوت از راه حلال ، دست از چشم چرانی بر نمی دارند