امیرالمومنین علیه السلام می فرمایند :« انسان نادان یا دچار تفریط می گردد یا افراط . »

افراط یعنی زیاده روی و تفریط یعنی کوتاهی .

هر شخصیتی هر چند بزرگ حدی دارد که بالاتر بردن او از آن حد ، افراط و غلو است ، چنانکه پایین تر دانستن او از آن حد ، تفریط و ستم در حق اوست .

 امامان معصوم علیهم السلام نیز استثنای این قاعده نبوده و نیستند اما متاسفانه در تاریخ هم علی اللهیان پدید آمدند و هم خوارج ! گروه نخست ، آن حضرت را خدا دانسته و دسته ی دوم به ایشان نسبت کفر دادند و هر دو در ضلالت و گمراهی اند .

شاید شما تصور کنید آن حضرت علیه السلام از گروه دوم رنجیده خاطرتر است اما من معتقدم غالیان بیشتر دل ایشان را به درد می آورند چرا که آن حضرت علیه السلام را شریک و در حد کسی قرارداده اند که خود را بنده ی او می داند . به عبارت دیگر خوارج تنها به ایشان  اهانت و ستم کردند اما غلو ، خوارشمردن و ستم به مقام ربوبیت است : « إن الشرک لظلم عظیم » ( سوره ی لقمان ، آیه ی ۱۳ ) .

 

 

شوربختانه چند سالی است که گروهی از مداحان و دوستاران اهل البیت علیهم السلام به این مهلکه افتاده اند و برای این که نهایت ارادت خود را به این خدائیان ابراز کنند ، آنها را تا مقام خدائی بالا برده و می برند !

  ای شاعر و مداح عزیز !

  گمان نکن با خواندن امثال این شبه شعر :

 ندانم کافرم یا مومن هستم     /     هر چه هستم حسین را می پرستم !

 به سالار شهیدان علیه السلام  نزدیکتر شده ای ! اهل البیت علیهم السلام خود افتخار می کردند که بنده ی خدایند . مگر روزی ده مرتبه در تشهد نمازت نمی گوئی : « أشهد أن محمداْ عبده و رسوله » ؟ یعنی رسول خاتم صلی الله علیه و آله پیش از آنکه رسول خدا باشد ، بنده ی خدا بود . بالاترین ستایش و تمجید از معصومان علیهم السلام همین است . آنان عبد محض و خالص خداوند بودند نه کمتر و نه بیشتر .

  شاعر و مداح عزیز !

  می دانی با سرودن و خواندن این گونه اشعار آب در آسیاب وهابیانی می ریزی که به شیعه تهمت شرک و کفر می زنند ؟!

  بهترین و ساده ترین راه برای ادای حق آنان علیهم السلام در سرودن و خواندن اشعار ، این است که ببینیم بزرگان و عالمانی که قطعاً معرفت و محبتشان به اهل البیت صلوات الله علیهم بیش از ماست ، با چه زبان و تعبیراتی از آنان یاد می کنند

 

  دیوان مفتقر ( سروده ی آیة الله محمدحسین اصفهانی غروی ) یکی از مجموعه اشعاری است که می تواند ملاک و منبع خوبی برای شاعران تازه کار و مداحان نسل نو باشد .

  والبته آفت مداحی زمان ما تنها غلو نیست ؛ خواندن اشعار مبتذل و سبک ـ که هیچ نسبتی با اهل البیت علیهم السلام ندارد و ابداْ در شأن آنان نیست - ، آفت و انحراف دیگری است که مداحان ما را تهدید میکند