چندی قبل یکی از دوستان که یک سالی است بچه دار شده بهم پیامک زد که:

چه کتابی برای تربیت فرزند پیشنهاد می کنید؟

براش نوشتم: مگه پدر و مادر تو با مطالعه ی کتاب، تو را تربیت کردند؟!

نوشت: آخه زمانه فرق می کنه و تربیت فرزند سخت تر شده است

نوشتم: البته یک کتاب سراغ دارم که بچه ها با دقت آن را مطالعه می کنند

نوشت: چه کتابی؟!

نوشتم: کتاب رفتار پدر و مادر!

و سپس توضیح دادم: امکان نداره بچه ای از وقتی که خودش رو شناخت، ببینه پدر و مادر به نماز اول وقت اهمیت می دن و حتی اگر مشغول کاری باشند هنگام شنیدن اذان، آن را نیمه کاره رها کرده و به سراغ نماز می روند و در عین حال این بچه تارک الصلاة شود

امکان نداره بچه ای ببیند پدر و مادرش با مهر و محبت با هم سخن می گویند و خودش نسبت به همسر آینده اش بد دهن شود

و . . .

در واقع رفتار ماست که فرزندان را تربیت می کند نه گفتار و دانش ما.

البته همیشه هم استثناهایی وجود دارد مثل پسر حضرت نوح(ع)

چرا ما همش به دنبال کتابهای تربیت فرزند و روانشناسی هستیم که غالباً هم ترجمه ی فرهنگ غربی هاست.

تشکر کرد

و من برایش نوشتم:

ولی ای کاش می شد بچه ها را مدرسه نفرستاد

و بساط تلویزیون را از خانه جمع نمود