کابر عزیزی با عنوان بی وفا در بخش نظرات پست قبلی فرموده اند :

این که می گیم با آمدن نوروز یک سال بزرگ تر شده ایم یعنی یک سال به تجربیات ما افزوده شده که اگه از این تجربیات در راه درست استفاده کرده باشیم مایه ی خوشحالی است و اگه نکرده باشیم مایه ی سوگواری
این که بگیم با آمدن هر نوروز به مرگ نزدیک تر می شویم و به این خاطر باید به سوگ بشینیم به نظر من حرف درستی نیست خب این معلومه که هر انسانی در این دنیا یه پایانی داره که با آمدن هر نوروز به آن نزذیک تر میشه اصل ، استفاده ی درست از عمر در این دنیاست همان آیه ی سوم سوره ی عصر

 

و اما پاسخ بنده :

برادر باوفا ، سخن شما کاملا صحیح است ولی منظور من اکثر مردم هستند که از آمدن نوروز فقط به خاطر آمدن نوروز خوشحال میشن و تنها چیزی که بهش فکر نمیکنند اینه که از سرمایه ی عمرشان در سال گذشته درست استفاده کرده اند یا نه ! قبول ندارین ، ازشان بپرسید که چرا خوشحالی ؟ خواهند گفت : خب مگه نمیبینی سال داره نو میشه ؟! در حالیکه در  سفارش دین ما این است که : ( إذا رأیتم الربیع ، فأکثروا ذکر المعاد ) یعنی هرگاه بهار را دیدید ، به یاد معاد بیفتید . چرا که بهار در حقیقت نمونه ای از حشر مُردگان در قیامت است

اما اکثر مردم نوروز را به خاطر جشن و شادی و شیرینی خوردن و تعطیلی و هفت سین و سیزده بدرش دوست دارند و این یعنی غفلت از اصل مطلب و مطلب اصلی . . .