چندی پیش در یکی از نشریات حوزه می خواندم که:

مرحوم سیِّد مرتضی وصیت کرده بود که تمام نمازهای عمرش را بعد از مرگش، از طرفش قضا کنند

و درباره علت آن گفته بود:

از بس از خواندن نماز لذت می بردم، با خود گفتم نکند به خاطر لذت خودم نماز می خوانده ام نه به خاطر خدا!

لذا در اینکه نمازهایم خالصانه بوده، شک دارم

اینها و کجا و ما که از همه چیز لذت می بریم جز نماز و عبادت!