بیشتر مردم حتی مذهبی ها تصوّر می کنند که همه موسیقی های صدا و سیما حلال و بدون اشکال است. اگر هم چیزی بگی، فوری می گن: صدا و سیمای جمهوری اسلامیه و شورای نظارت بر موسیقی که آخوند هم توش هست، بر تمام موسیقی های آن نظارت می کنه.

اما همین افراد تا مجبور نشن، از غذای رستورانِ بین راهی غذا نمی خورند!
با خودشان غذا بر می دارند یا حتی حاضرند گرسنگی بکشند و به بیستکویتی اکتفا کنند.
یکی نیست به اینا بگه: مگه این رستوران ها رستوران جمهوری اسلامی نیست؟
مگه وزارت بهداشت بر کیفیت غذاهای رستورانها نظارت نداره؟
مگه هر از چند گاهی برای ارزیابیِ رستورانها بازرس نمی فرسته؟
مگه پزشک و متخصّص تغذیه توی شورای نظارت بر کیفیت رستورانها نیست؟
پس چرا در مورد این گونه غذاها احتیاط می کنید و تا مجبور نشید لب بهش نمی زنید؟
جوابی ندارن بدن!
ولی من می دونم جواب این سؤال ها چیه.
جوابش اینه که ما به بدن و جسم و غذای مادی بیشتر اهمیت می دیم تا روح و قلب و غذای معنوی!
برای گناه کردن دنبال بهانه می گردیم ولی در امور دنیایی مو را از ماست می کشیم!
چه زیبا گفته اون شاعر که گفته:

بهر دنیا موشکافی ای شَقی!

بهر عُقبا، کُند ذهن و احمقی!