قل انما اعظکم بواحدة أن تقوموا لله مثنی و فرادی ( سبأ – 46 )

سالها قبل در کتابی میخوندم که مردم شهری ابوسعید ابوالخیر را به شهرشان دعوت کردند تا در مسجد جامع برایشان منبر برود و آنها را موعظه کند . وقتی ابوسعید بر منبر قرار گرفت و بسم الله الرحمن الرحیم را گفت ، پیرمردی به خاطر ازدحام جمعیت در خارج از مسجد از پای منبر فریاد برآورد که : خدا رحمت کند کسی را که از جای خویش برخیزد و قدمی جلوتر آید . همینکه ابوسعید این سخن را شنید ، سخن خود را ناتمام رها کرد و از منبر به زیر آمد . مردم پنداشتند که از سخن پیرمرد ناراحت شده که چرا بین صحبتش فریاد برآورده است . به عذرخواهی پیش آمدند که : پیرمرد منظور بد و قصد جسارت نداشت بلکه میخواست جمعیت جلوتر بیایند تا مردم بیشتری به درون مسجد راه یابند . ابوسعید گفت : من اصلا از گفته ی او ناراحت نشدم بلکه از آن جهت پایین آمدم که دیدم این پیرمرد تمام آنچه را که من در یک ساعت میخواستم برای شما بگویم ، در یک جمله گفت ! من هم میخواستم همین را بگویم که از جای خود برخیزید و یک قدم به سوی خدا بردارید !

کاش حاصل روزه ماه رمضان امسالمان ، یک قدم به خدا نزدیکتر شدن باشد