چندی قبل یکی از دوستانی که پارسال با هم به کربلا مشرّف شده بودیم و امسال نیز قصد داشت به کربلا مشرّف شود، با من تماس گرفت و گفت: برخی می گویند: به جای اینکه هر سال کربلا بروی، هزینه اش را به یک نیازمند بده. قطعاً امام حسین (ع) هم به این کار راضی تر است. حالا من چه کار کنم؟

من گفتم: هزینه ی کربلا را از کجا تهیه می کنی؟ گفت: وام می گیرم. گفتم: آیا اگر قرار باشه کربلا نری، باز هم وام می گیری تا به یک نیازمند کمک کنی؟ گفت: نه، من خودم دست و بالم خالیه و مستأجر هستم. فقط به عشق کربلا می خوام وام بگیرم.

این جواب به ذهنم آمد که به او بگویم: به قلبت مراجعه کن، اگر الآن هم مثل دفعه ی اولی که کربلا مشرّف شدی، در خود شور و شوق و اشتیاق این سفر را احساس می کنی، وام بگیر و برو. حتی اگر هر سال این حال را داری، برو. اما اگر یک سال دیدی که نه،اون اشتیاق لازم را نداری، فقط به خاطر اینکه هر سال می رفتی، می خواهی امسال هم بروی یا چون دوستانت دارند می روند، می خواهی با آنها بروی و از این قبیل انگیزه ها، شاید بهتر باشد مدتی صبر کنی تا اشتیاق اولیه برگردد و تا آن موقع، شاید ترجیح با این باشد که شخصی را که تا به حال به کربلا نرفته و اشتیاق این سفر را دارد ولی هزینه اش را ندارد، با هزینه ی خودت به این سفر بفرستی تا هم به ثوابش رسیده باشی و هم مشتاق زیارتی را واصل به آرزویش کرده باشی.

خیلی از این این ایرادها که: چرا هر سال می ری کربلا؟ هزینه ی کربلا را بده به یک نیازمند و از این قبیل، از طرف کسانی صورت می گیرد که نه کربلا می روند و نه دست نیازمندی را می گیرند!

البته سزاوار است که زائر حضرت سید الشهدا در هزینه سفر و خرید سوغاتی تا می تواند صرفه جویی کند. گاهی با هزینه ای که یک زائر برای خرید سوغاتی می کند، چند نفر می توانند به این سفر مشرّف گردند!

آنهایی هم که تا حالا مشرّف نشده اند، اگر به قرض هم شده، زمینه این سفر را فراهم کنند که در غیر این صورت خیر عظیمی را از دست داده اند

البته باید وامشان آلوده به سود و ربا نباشد!