خدمت يا خيانت ؟!؟
من با سربازي بردن جوانها مخالفم . شايد بپرسيد دليلم چيه ؟ دليل رو اونهايي بايد بيارن كه طرفدار اين قضيه هستند نه من ! بله من هم ميدونم جوانان مملكت بايد آموزش نظامي ببينند تا براي دفاع احتمالي آماده باشند ولي اين به معناي دوسال تلف كردن عمر يك جوان نيست . همون سه ماه اول آموزشي كافيه . با انواع سلاحها و تمرينهاي رزمي آشنا بشن بعدش هم ولشون كنن برن دنبال كار و زندگي و ازدواجشون . اين حرف اصلا به معناي ضديت با نظام نيست . اين رسم منحوس سربازي بردن كه به غلط به ( خدمت سربازي ! ) معروف شده ، يادگار دوران رضاخان ملعون است
آيه ي (واعدّوالهم مااستطعتم من قوّه) هم نهايتا لزوم آمادگي جوانان براي دفاع از مملكت اسلامي را ميرساند . نه اينكه جوان رو از كار و زندگي بندازيم و بكشونيم به پادگانها و سرش رو بتراشيم و بعد از سه ماه آموزشي ،از اونها بيگاري بكشيم و دلمون خوش باشه كه چندمليون نيروي مفت داريم كه ميتونيم از اونها از نگهباني مغازه هاي بازار در شبها تا پاره كردن بليط اتوبوسهاي شركت واحد بهره ببريم ! شرعا هم هيچ كس حق نداره كسي رو به كاري اجبار كنه اونهم بدون اجرت ! اگه بودجه هم كم دارند ، يه كم از سفرهاي خارجي غيرضروري مسئولين كه در يك خبرنامه ( سالانه 500 مليارد تومان ! ) برآورد شده بود ، بكاهيد يا به جاي اينكه به يه مربي فوتبال 600 مليون تومان از بيت المال بدهيد ، نگهبان و بليط پاره كن استخدام كنيد . بعضيها هم ميگن :جوان بايد بره سربازي تا مرد بشه ! آيا با اجبار و تحقير كسي مرد ميشه ؟!؟ همه ميدانيم كه سربازان در سربازخانه ها مورد تحقير مقامات مافوق واقع ميشوند و جرأت اعتراض هم ندارن ، نتيجه آنكه بعد ازدوسال غالبا يك جوون تحقيرشده ي توسري خورده ي عقده اي و بدبين شده به نظام به جامعه تحويل داده ميشود
اگر هم ميگوييد : اين نظر شخصي توست كه غيرمتخصصانه و صرفا از روي احساسات بيان كرده اي ، توجه شما را به اظهار نظر دكتر عباسي ( دكتراي علوم استراتژيك) جلب ميكنم :
(پیشنهاد ميكنم كه نظام سربازی را به مدت 10 الی 15 سال بردارند و به دلیل حوزه تخصصی ما در حوزه علوم استراتژیك ، یقین داریم هیچ بحرانی هم در كشور ایجاد نمی شود(
و اما دليلهاي ايشان :
1 - کهنه بودن سیستم سربازی
سربازگیری حدود 70 سال قدمت دارد ومربوط به دوره ای خاص اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ایران است. عصر فیودالیسم و عبور به سوی شبه بورژوازی پهلوی، شاید می توانست توجیه گر نظام سربازگیری اجبای باشد؛ اما تکامل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و نظامی امروز ایران و جهان، چنین سیستمی را ناکارآمد کرده است.
2 - طی نیم قرن، هرگاه جوانی از محیط روستایی یا شهری به عنوان سرباز به درون پادگانی می رفت، محیط نیروهای مسلح جذابیت زیادی می توانست داشته باشد زیرا سرباز در آنجا غیر از مشق نظامی، درس زندگی می آموخت که برای پس از پایان خدمت سربازی او نیز مؤثر بود. تحولات فرهنگی و اجتماعی به گونه ای رقم خورده است که به ندرت می توان پذیرفت که یک جوان امروزی برابر هزینه بهترین سالهای عمرش، از محیط سربازخانه و پادگان چیز مطلوبی دست او را بگیرد که برای پس از پایان خدمت سربازی مؤثر باشد. در واقع سرباز دیروز با دست تهی می آمد و هنگامی که می رفت، با یک شخصیت شکل گرفته در سربازی از پادگان می رفت؛ اما امروز یک جوان سرباز، عموما با شخصیت شکل گرفته تحت تاثیر خانواده، مدرسه، رسانه، دانشگاه، ورزشگاه، اینترنت و... وارد نیروهای مسلح می شود و جایی برای شکل دهی به شخصیت باقی نمی ماند. از این حیث، زندگی خدمت وظیفه عمومی الهام بخش جوان امروزی نیست.
3 - در حوزه نظامی، جنس تهدید کاملا تغییر کرده است. جنگ نفت میان عراق و آمریکا برسر اشغال کویت در سال 1369، پس از جنگ سلطه در اشغال عراق از سوی بلوک آنگلوصهیون به رهبری آمریکا در سال 1382 و همچنین منازعه حزب الله لبنان و رژیم صهیونیستی در تابستان 1385، نشان داد که عصر استفاده از سرباز عمومی و غیر متخصص و اجباری گذشته است. عصر جنگ های سایبرنتیک، تهدیدهای نرم و نیمه سخت و سخت، منازعات پرشتاب و پرشدت، عمیقا محتاج نیروهای مسلح حرفه ایست.
4 - ناکارآمدی بهره گیری از سرباز در منازعات امروز و آینده برکسی پوشیده نیست. اما از آن تاسف بار تر اینکه عمده ای از جوانان در خدمت سربازی، در مشاغل دفاعی و رزمی یا پشتیبانی خدمت نمی کنند، بلکه درگیر مشاغل خدماتی می شوند که به هیچ وجه مقرون به صرفه نیست. از حیث فرهنگی، علمی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی اصلا مقرون به صرفه نیست که دوسال از بهترین مقاطع عمر یک جوان در آبدارخانه، آشپزخانه، انبار، تعمیرگاه و ... پادگانها صرف شود. خسارت منابع انسانی عمومی در این خصوص غیر قابل برآورد است؛ به ویژه عقب ماندگی گسترده فرد در زندگی آتی خود
آدرس سخنان ايشان :http://www.598.ir/view.aspx?Id=4187