شخصی گه دچار مرگ مغزی شده است، ولی هنوز قلبش کار می کند، از نظر عرفی زنده است.
به همین جهت فرزندان این گونه بیمارها، تا قلب پدرشان از کار نیفتاده، لباس سیاه نمی پوشند.
حتی اگر پزشکان هم بگویند: غیر قابل بازگشت است، نمی توان با قطع اعضای رئیسه ی او، باعث تسریع در مرگ او شد.
خلاصه آن که هیچ کدام از مراجع اجازه نمی دهند که اعضایی مثل قلب و کبد، که قطع آن موجب تسریع در مرگ بیمار مغزی می گردد، از او جدا شود.
به عنوان مثال این سوال را از مقام رهبری پرسیده اند:
بعضى از افراد دچار ضایعات مغزى غیر قابل درمان و برگشت مىشوند که بر اثر آن، همه فعالیتهاى مغزى آنان از بین رفته و به حالت اغماى کامل فرو مىروند و همچنین فاقد تنفس و پاسخ به محرّکات نورى و فیزیکى مىشوند، دراین گونه موارد احتمال بازگشت فعالیتهاى مذکور به وضع طبیعى کاملاً از بین مىرود و ضربان خودکار قلب مریض باقى مىماند که موقّت است و به کمک دستگاه تنفس مصنوعى انجام مىگیرد و این حالت به مدّت چند ساعت و یا حداکثر چند روز ادامه پیدا مىکند، وضعیت مزبور در علم پزشکى مرگ مغزى نامیده مىشود که باعث فقدان و از دست رفتن هر نوع شعور و احساس و حرکتهاى ارادى مىگردد و از طرفى بیمارانى وجود دارند که نجات جان آنان منوط به استفاده از اعضاى مبتلایان به مرگ مغزى است، بنا بر این آیا استفاده از اعضاى مبتلا به مرگ براى نجات جان بیماران دیگر جایز است؟
و ایشان پاسخ داده اند که:
اگر استفاده از اعضاى بدن بیمارانى که در سؤال توصیف شدهاند براى معالجه بیماران دیگر، باعث تسریع در مرگ و قطع حیات آنان شود جایز نیست، در غیر این صورت اگر عمل مزبور با اذن قبلى وى صورت بگیرد و یا نجات نفس محترمى متوقف بر آن عضو مورد نیاز باشد، اشکال ندارد
نتیجه آنکه به نظر ایشان اهدای اعضایی مانند قلب و کبد از بیمار مرگ مغزی حرام است حتی اگر با اذن قبلیِ بیمار صورت بگیرد یا نجات بیماری از مرگ متوقف بر آن باشد.
پس چرا در رسانه ها از این کار حرام تبلیغ می شود؟!؟
آیا می توان برای نجات جان شخصی، شخصی دیگر را زودتر کشت؟!؟
